Thuiskomen

De wildernis is de oorspronkelijke verwilderde gemeenschap waarvan we altijd deel hebben uitgemaakt. We bleven overleven dankzij de overvloed van de aarde en de wijsheid van onze voorouders om in wederkerigheid met het land te leven. Kolonialisme, patriarchaat en industrialisatie (relatief recente gebeurtenissen in onze lange geschiedenis) hebben de mensheid ontworteld en tot een ontheemd dier gemaakt. Thuis zijn is het intieme gevoel van verbondenheid met de aarde waarop/waarmee je leeft. We zijn allemaal inheems in de aarde – we horen bij haar – en kunnen ons diepe thuis vinden in de verbondenheid met Moeder Aarde en al haar kinderen. Dit ontwaken en heroveren van onze eigen wilde natuur is de essentie van Verwilderen.

Door te leren hoe onze vroege voorouders leefden, verkennen en (her)ontdekken we de innerlijke en uiterlijke wildernis – een authentieke en ongetemde intelligentie en staat van zijn. Oude en inheemse overlevings-/levensvaardigheden zijn ecoregionaal, diep animistisch en creatief van aard en verbinden ons direct met de oude gebruiken. Deze omvatten: vuur maken en koken op vuur; het bouwen van een schuilplaats; mandenvlechten; het maken van schordage, spinnen en weven van dierlijke en plantaardige vezels; natuurlijke verfstoffen en het maken van kleding; werken met aarde – pottenbakken, het bouwen en oogsten van pigmenten; wilde voedingsmiddelen en medicijnen – werken met wilde planten en schimmels; tuinbouw – het planten, kweken en bewaren van zaden; sensueel animisme; jagen en verbinding maken met de dood; ceremonies voor cycli en overgangsrituelen; wild ouderschap; het volgen en begrijpen van wilde dieren; vriendschap sluiten met de duisternis; geweldloze communicatie en het leven in stammen; dekolonisatie; houtbewerking en het maken van gereedschappen van steen, hout en bot; werken met huid; mythologie en verhalen vertellen; het bouwen van instrumenten en het maken van muziek; voorouderlijke bewegingen.

Wild Geese

You do not have to be good.
You do not have to walk on your knees
for a hundred miles through the desert repenting.
You only have to let the soft animal of your body
love what it loves.
Tell me about despair, yours, and I will tell you mine.
Meanwhile the world goes on.
Meanwhile the sun and the clear pebbles of the rain
are moving across the landscapes,
over the prairies and the deep trees,
the mountains and the rivers.
Meanwhile the wild geese, high in the clean blue air,
are heading home again.
Whoever you are, no matter how lonely,
the world offers itself to your imagination,
calls to you like the wild geese, harsh and exciting –
over and over announcing your place
in the family of things.

– Mary Oliver